Kody statusu HTTP — wyszukiwarka 100–599 i kody nieoficjalne

Co robi Kody statusu HTTP

Kody statusu HTTP to przeszukiwalne zestawienie kodów odpowiedzi z zakresu od 100 do 599. Pomaga przy debugowaniu wywołań API, pisaniu dokumentacji, wyborze odpowiedzi dla nowego endpointu, czytaniu logów, przeglądaniu zachowania bramek i wyjaśnianiu awarii innemu programiście. Każdy wpis zawiera kod liczbowy, frazę przyczyny, kategorię, RFC, które go definiuje, oraz krótki opis tego, co dana odpowiedź zwykle oznacza. Chipy filtrów zawężają listę do kodów informacyjnych, powodzenia, przekierowań, błędów klienta lub błędów serwera.

Prawdziwy ruch zawiera też kody, których żaden standard nie definiuje. Kod 499 w logu nginx oznacza, że klient zrezygnował, zanim serwer odpowiedział; 522 z Cloudflare oznacza, że serwer źródłowy nie dokończył uzgadniania TCP; a 460 lub 561 pochodzi z load balancera AWS. Te nieoficjalne kody są wypisane we własnej grupie razem z produktem, który je emituje, dzięki czemu szybko ustalisz, czy awaria pochodzi z Twojej aplikacji, proxy czy CDN. Kliknięcie wyniku kopiuje kod i frazę do komentarzy w zgłoszeniach, dokumentacji, testów lub notatek o endpointach.

Prywatny przepływ pracy w przeglądarce

Całe przetwarzanie odbywa się w Twojej przeglądarce za pomocą JavaScriptu po stronie klienta. Lista jest osadzona bezpośrednio na stronie, a nie pobierana z usługi, dzięki czemu działa szybko i jest dostępna nawet podczas pracy offline lub debugowania problemów z siecią, a nic, co wpisujesz, nie jest nigdzie wysyłane.

Praktyczne wskazówki

Kody statusu są częścią kontraktu API, więc wybieraj je świadomie. Używaj odpowiedzi z zakresu 400, gdy klient może zmienić żądanie, odpowiedzi z zakresu 500, gdy serwer nie zrealizował poprawnego żądania, a odpowiedzi z zakresu 300, gdy klient powinien poszukać gdzie indziej. Błędy uwierzytelniania i autoryzacji bywają mylone: 401 zwykle oznacza, że uwierzytelnienie jest wymagane lub nieprawidłowe, a 403 że uwierzytelniony wywołujący nie ma uprawnień. Dla błędów walidacji w poprawnie sformułowanej treści preferuj 422, dla konfliktów stanu 409, a dla ograniczania liczby żądań 429 z nagłówkiem Retry-After. Nigdy nie zwracaj nieoficjalnych kodów z własnego API — klienci i biblioteki mogą ich nie rozumieć.